۹ تا از عجیب‌ترین گجت‌های ساخته شده در دهه ۱۹۸۰ میلادی

دهه ۱۹۸۰ را باید دوران طلایی نوآوری های عجیب و غریب در دنیای فناوری دانست که مرز بین نبوغ و جنون را جابجا کرد، اما نتیجه آن معرفی عجیب ترین گجت های دهه ۸۰ بود که برخی از آنها تاریخ ساز شدند و برخی دیگر به گوشه فراموشی افتادند.

دهه ۱۹۸۰ زمانی شگفت انگیز و تجربی برای فناوری بود. تراشه های کامپیوتری به اوج خود رسیده بودند و به اندازه کافی ارزان شده بودند تا در دستگاه های مقرون به صرفه جا شوند.

در آن زمان هیچکس نمی دانست چگونه از این فناوری قدرتمند استفاده کند و همین ابهام زمینه را برای ظهور نوآوری های عجیب و غریب فراهم کرد. در ادامه به ۹ مورد از این گجت های عجیب دهه ۸۰ می پردازیم که هر کدام به نوبه خود تعریف جدیدی از استفاده از فناوری ارائه کردند.

تلویزیون قابل حمل سونی واچمن

ممکن است با Sony Walkman آشنا باشید، دستگاه پخش کاست قابل حمل دهه ۸۰ که موسیقی را به یک تجربه شخصی تبدیل کرد. اما Sony Watchman یک تلویزیون جیبی کمتر شناخته شده است.

اولین Watchman در سال ۱۹۸۲ در ژاپن عرضه شد و برخلاف انتظار، از صفحه نمایش LCD استفاده نمی کرد. بلکه یک تلویزیون واقعی CRT (لوله اشعه کاتدی) با صفحه نمایش دو اینچی بود. مدل های رنگی آن در اواخر دهه ۸۰ وارد بازار شد.

کلاپر (کلاپر); سوئیچ فعال با صدا

“با یک کف آن را روشن کن! با دو کف دست خاموشش کن! کلاپر!” این شعار یکی از معروف ترین شعارهای تبلیغاتی دهه ۸۰ بود که در سال ۱۹۸۴ وارد بازار شد. کلاپر در اصل یک پلاگین هوشمند بود که به جای سیگنال های رادیویی به صداهای بلند با آستانه مشخص گوش می داد.

هدف اصلی روشن یا خاموش کردن دستگاه متصل با دو بار کف زدن بود. نسل اول این محصول به حساسیت بالای خود به صداهای محیطی معروف بود که در سال ۱۹۸۷ با عرضه Smart Clapper و طراحی بهبود یافته این مشکل برطرف شد.

دستکش پاور نینتندو

دستکش پاور نینتندو که در سال ۱۹۸۹ عرضه شد، یک ابزار مرتبط با دهه ۸۰ است. این دستکش توسط Mattel در ایالات متحده تولید شد و قرار بود شکل اولیه ای از کنترل حرکت را ارائه دهد، اما هرگز به عنوان یک کنترلر بازی به خوبی کار نکرد.

در نهایت این گجت به عنوان یک نوآوری جذاب و نه یک کنترلر کاربردی شناخته شد و محصول موفق نینتندو به حساب نیامد.

ربات های رادیو شاک

در دهه ۱۹۸۰، Radio Shack با عرضه اسباب‌بازی‌ها و گجت‌های با تکنولوژی بالا، ربات‌های خانگی را به مردم معرفی کرد.

سه ربات اصلی این دوره شامل آرماترون، بازوی رباتیک مکانیکی بدون تراشه های هوشمند است. Robie Sr. که توانایی ضبط دستورات حرکتی روی نوار کاست را داشت. و Robie Jr.، یک نسخه پیشرفته تر با کنترل از راه دور اولتراسونیک و حالت فالوور. رابی جونیور حتی عبارات از پیش ضبط شده و سنسور ضربه را برای مسیریابی خودکار داشت.

وکتروکس

کنسول بازی Vectrex یک سال قبل از سقوط بازی ویدیویی در سال ۱۹۸۳ عرضه شد و یکی از عجیب ترین کنسول های تاریخ است. برخلاف سایر کنسول‌های خانگی مانند آتاری ۲۶۰۰، Vectorex با یک نمایشگر داخلی عرضه شد که به صورت عمودی قرار داشت.

مهمترین تفاوت آن استفاده از گرافیک برداری به جای گرافیک شطرنجی بود که در آن زمان تصویری تیز و نئون مانند ایجاد می کرد. این کنسول برای نمایش رنگ به فیلترهای پلاستیکی نیاز داشت.

Fisher-Price PXL-2000 (Fisher-Price PXL-2000)

دوربین فیلمبرداری اسباب بازی Fisher-Price PXL-2000 که فقط از سال ۱۹۸۷ تا ۱۹۸۸ در دسترس بود، یک شکست تجاری اما یک دستاورد فنی بود. این گجت با هدف ساخت یک دوربین فیلمبرداری ارزان قیمت برای کودکان طراحی شده بود، در حالی که در دهه ۸۰ دوربین فیلمبرداری فقط برای خانواده های طبقه متوسط ​​مقرون به صرفه بود.

نوآوری اصلی PXL-2000 استفاده از نوارهای کاست صوتی معمولی برای ضبط ویدئوهای سیاه و سفید با وضوح پایین بود که حدود چهار دقیقه فیلم را در هر طرف نوار ذخیره می کرد. با این حال، مصرف انرژی بسیار بالای آن (شش باتری قلمی قلمی AA فقط هفت دقیقه طول کشید تا شارژ شود) منجر به خرابی آن شد.

یاماها SHS-10 Keytar

دهه ۱۹۸۰ عصر طلایی سینت سایزرها و موسیقی الکترونیک بود و سازهای کیبورد در صحنه پاپ و آلترناتیو محبوب شدند. یاماها یاماها کیبورد و گیتار را با مدل SHS-10 که در سال ۱۹۸۷ عرضه شد ترکیب کرد و کیتار را ساخت.

این ساز سبک وزن (حدود ۱.۱ کیلوگرم) به نوازندگان کیبورد اجازه می داد تا مانند گیتاریست ها در صحنه حرکت کنند. هنرمندانی مانند Devo و Prince از این گیتارها استفاده کردند.

سینکلر C5

سینکلر C5 سینکلر C5 یک وسیله نقلیه الکتریکی سه چرخ و تک سرنشین (EV) بود که در سال ۱۹۸۵ توسط سر کلایو سینکلر، مخترع بریتانیایی و پیشگام کامپیوترهای شخصی به بازار عرضه شد. این خودروی الکتریکی که شبیه یک اسکوتر فضایی دهه ۸۰ بود، طراحی زیبایی داشت، اما مشکلات زیادی داشت.

ارتفاع کم آن از سطح زمین، دید آن را برای رانندگان خودرو دشوار می کرد و قدرت و دامنه حرکتی آن بسیار محدود بود. فناوری باتری در آن زمان هنوز برای چنین کاربردهایی آماده نشده بود.

SegaScope 3-D

فناوری سه بعدی در طول دهه ها بارها آمده و رفته است. در دهه ۱۹۸۰، سگا تلاش کرد تا بازی های ویدئویی سه بعدی را با سیستم هشت بیتی Master خود ارائه دهد.

این شرکت مجموعه ای از عینک های شاتر فعال را به نام SegaScope 3-D معرفی کرد. تنها هشت بازی محدود با این عینک کار می کردند و این پروژه بیشتر یک آزمایش بود تا یک محصول بزرگ. با وجود عدم موفقیت گسترده، این گجت یک نوآوری بسیار آینده نگرانه در نظر گرفته شد.